Slider[Style1]

Style2

Για κρατήσεις στο +30 27550 52720

Style3[OneLeft]

Style3[OneRight]

Style4

Style5[ImagesOnly]

Style6



 Η  μητέρα έχει ένα μεγάλο δέσιμο με το παιδί της και από αυτό πηγάζει και η επιθυμία της να το προστατεύσει από κάθε απειλή. Η επιθυμία αυτή προέρχεται από αρχέγονα ένστικτα προστασίας και μέχρι ένα βαθμό είναι θετική. Πρόβλημα δημιουργείται όταν η μητέρα ξεπερνά τα όρια της προστατευτικότητας και γίνεται υπερπροστατευτική.


Ένα νεογέννητο μωρό είναι αδύναμο και ανυπεράσπιστο και έχει ανάγκη τους γονείς του για να επιβιώσει.Οι γονείς, και κυρίως η μητέρα, νιώθουν έντονο άγχος  σχετικά με τη σωματική υγεία του παιδιού τους και κάνουν το παν για την προστατεύσουν. Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό αλλά και απαραίτητο.

Ωστόσο αν αυτή η στάση συνεχίζει να έχει την ίδια μορφή και όσο περνούν τα χρόνια, γίνεται προβληματική. Για παράδειγμα, μία μητέρα είναι λογικό να φοβάται ότι αν το μωρό της, το οποίο δεν διαθέτει ακόμα καλό ανοσοποιητικό σύστημα, θα εκτεθεί σε κάποιο μικρόβιο θα το οδηγήσει στο να αρρωστήσει. Όμως, με το να διατηρεί  το περιβάλλον ενός μωρού ή μικρού παιδιού υπερβολικά αποστειρωμένο δεν του δίνει τη δυνατότητα να χτίσει το ανοσοποιητικό το οποίο αρχικά λείπει.


Όσο το παιδί  μεγαλώνει αντιμετωπίζει και άλλων ειδών απειλές. Για παράδειγμα, ένα παιδί που ξεκινάει το σχολείο αρχίζει να κοινωνικοποιείται και να έρχεται σε επαφή με άλλα παιδιά και κάποια ενδεχομένως να το ενοχλήσουν με κάποιον τρόπο. Προβλήματα μπορεί να προκύψουν επίσης με δασκάλους ή με επιδόσεις σε διάφορους τομείς.

Η αντίδραση ενός γονιού, ο οποίος έχει  συνηθίσει να προστατεύει το παιδί του, θα είναι να το προστατεύσει και σε αυτή την περίπτωση. Θα επέμβει λοιπόν  λύνοντας με κάποιον τρόπο ο ίδιος το πρόβλημα. Η τακτική αυτή μπορεί βραχυπρόθεσμα να βοηθήσει στην επίλυση του προβλήματος μακροπρόθεσμα όμως είναι επιζήμια .

Το παιδί πρέπει να προσπαθεί μόνο του να επιλύσει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, ώστε να αποκτήσει αυτοπεποίθηση και δυνατό χαρακτήρα. Οι γονείς λοιπόν οφείλουν όσο το παιδί τους μεγαλώνει να μειώνουν σταδιακά τον βαθμό προστασίας. Μπορούν να συζητάνε μαζί του και να το καθοδηγούν σε τρόπους επίλυσης των προβλημάτων που αντιμετωπίζει. Έτσι το παιδί νιώθει ενθάρρυνση ότι μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνο του αλλά και σιγουριά ότι έχει δίπλα του τους γονείς του αν τους χρειαστεί. Το παιδί όταν ενηλικιωθεί θα πρέπει να αντιμετωπίσει μόνο του τη ζωή και τα προβλήματα της και επομένως με αυτό τον τρόπο μαθαίνει να στέκεται στις δικές του δυνάμεις και χτίζει ένα δυναμικό χαρακτήρα.




«
Next
Νεότερη ανάρτηση
»
Previous
Παλαιότερη Ανάρτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια: